Het EU-land van herkomst van de burger wordt altijd geraadpleegd door het land waar de burger om bijstand verzoekt; het land van herkomst kan, te allen tijde, besluiten om voor zijn eigen burgers te zorgen, ook indien dit land geen ambassade of consulaat heeft in het betreffende land (door bijvoorbeeld telefonisch informatie te verstrekken, contact op te nemen met familie of vrienden, of door middel van online consulaire diensten).
The citizens’ EU home country will always be consulted by the country from whom the citizen is seeking help and can, at any time, decide to take care of its own citizens, even when it has no embassy or consulate in the country concerned (for instance by providing information over the phone, contacting family or friends, or by way of online consular services).